HOEKSKE SPORT IN MOEILIJKE TIJDEN

COVIT 19 (Corona)

Je kan er onmogelijk onderuit : in alle kranten, weekbladen, op alle TV zenders, radioposten enzoverder, niets anders dan schrikwekkende berichten over een fenomeen dat einde vorig jaar in China de kop op stak. In minder dan geen tijd verspreidde het ergerlijke virus zich over de ganse wereld en ook onze streken ontsnapten er spijtig genoeg niet aan. En wat nog meer schrikbarend is, is het feit dat niemand een idee kan geven over het einde van deze apocalyps. Dit wordt alleen maar gissen.
Tot op heden hebben wij geen kennis van het doorstromen van de infecties tot bij onze bestuursmensen, spelers of supporters, gelukkig maar, maar dit is alleszins geen reden om optimistisch te zijn. Verre van zelfs!
Tot vervelens toe wordt elke burger op het hart gedrukt om de vooropgestelde maatregelen in acht te nemen en op die manier bij te dragen tot het beperken van de verdere verspreiding. En jammerlijk genoeg dienen ook wij alle aandacht te schenken aan de opgelegde instructies. Bij de vooropgestelde maatregelen ging ook veel aandacht naar de sportactiviteiten. Vrijwel alle takken in de sportwereld kregen min of meer hun deel en dat vertaalde zich vooral in het uitstellen van de wedstrijden en zelfs van de trainingen. Door het bestuur van de Belgische voetbalbond werd onmiddellijk de beslissing genomen om de competitie stil te leggen en dit zeker al voor de maand maart. Hoe het dan verder moet dient vooralsnog te worden afgewacht.
Gezien onze arbeidersvoetbal de richtlijnen van de Belgische voetbalbond volgt, is het logisch dat wij ook niet aan het uitstel zullen ontsnappen.
Een en ander zou dan ook wel eens gevolgen kunnen hebben voor het verder verloop van het aan gang zijnde seizoen. Niet alleen voor wat betreft de competitie, maar eveneens voor de bekerwedstrijden die daarop volgen. Verder is er trouwens ook nog een zomercompetitie, maar gezien onze club voor dit onderdeel geen interesse heeft, is dit onderwerp voor groen-wit van ondergeschikt belang. Afwachten maar hoe de verantwoordelijken dit probleem gaan aanpakken. We wensen hen in deze materie niettemin veel sterkte, want dit fenomeen heeft zich tot hiertoe nooit aangeboden.

Gevolgen van de atmosferische toestanden.

Je kan dan geregeld al of niet jammerlijke klachten horen over het probleem van de watervoorziening, die ingevolge enkele opeenvolgende warme zomers, erg in het gedrang kwam. Niettemin kenden en kennen wij nu een probleem in die andere richting. Sedert vele (winter)maanden gutste het water met emmers uit de lucht. Het gevolg zou zich vlug laten kennen. Al een eerste maal dienden onze invallers verstek te moeten geven nadat de A-kern in hun match het terrein quasi onbespeelbaar hadden gemaakt. Het zou maar een eerste feit zijn. De opnieuw te spelen match viel opnieuw letterlijk en figuurlijk in het water (tegen Cools). Het zal er het verloop van het seizoen niet eenvoudiger op maken.
Nu het afgelasten van wedstrijden wegens slechte weersomstandigheden (en de gevolgen hiervan) gebeurde wel meer.
In de winter van 1979, en daarmee gaan we terug naar vorige eeuw, maakte de winter zulke bokkensprongen dat de matchen telkens weer en dit dikwijls kort voor de wedstrijd zelf, moesten worden uitgesteld. Het programma dreigde toen duchtig in de soep te draaien want de bekerwedstrijden gingen er aankomen (beker van Mol en beker v/h gewest), en vlak daarna volgde het begin van de competitie (toen nog in de zomer). Veel rust werd er aan de clubs niet gegund.
Enkele jaren tevoren net voor het seizoen begon stonden de wedstrijden Hoekske B-Quatre Bras (Leopoldsburg) op het programma en vlak daarna de wedstrijd Hoekske A-Zilverzand (Beker Mol). De nacht daarvoor hadden de weergoden voor een laag sneeuw gezorgd maar vlak daarop kwam de dooi opzetten. Dit alles zorgde voor een ongeziene water- en moddertroep maar toch besliste de ref toen om de bekerwedstrijd te laten doorgaan. Niet verwonderlijk dat de hoofdtenoren na de wedstrijd onherkenbaar de kleedkamers opzochten. We weten niet zeker of het weer hierin een rol had gespeeld maar de match werd grandioos verloren. Mogelijk hadden de acteurs van Zilverzand (zeg maar Sibelco) meer ervaring met de winterse toestanden. Het betekende hoe dan ook het einde van het Beker van Mol- avontuur voor onze kleuren.
Nog een markant gebeuren deed zich voor enkele jaren terug toen een verrassend goed spelend Schoonbroek als leider op bezoek kwam. De Retienaars stonden reeds lang aan de leiding en gezien het seizoen niet zo lang meer duurde, zagen zij in de verte al een (eerste) titel. Daarvoor mocht echter de trip naar Hoekske Sport niet faliekant aflopen. En bijna gebeurde dit toch. Tot kort voor het einde wees het scorebord nog steeds 0-0 en de bezoekers zagen al een terugreis met één puntje, wat hen zeker gelukkig maakte. Maar toen kwam er een eindoffensief van groen-wit en dit eindigde in een schot op doel dat de doelman niet direct onschadelijk kon maken. Het leder caprioleerde net over de doellijn, tenminste volgens onze aanhang. Helaas had de ref het zo niet bekeken en kende het doelpunt niet goed. Schoonbroek had het doel bereikt en zou verder zonder slag of stoot de begeerde kampioenentitel binnen halen.
Gezien het nobel doel van de roodhemden, na een smartelijk ongeval van een van hun leden, was het hen wel gegund.

(mede)Stichter Julien is niet meer.

Na een periode van ziekte en verzwakking is Julien Hens voorgoed van de groen-witte omheining verdwenen.
Wellicht zal niemand het nog weten maar Julien was samen met nog enkele andere sportievelingen van de wijk “Hoekske” de grote bezieler van een voetbalclub die de naam van de wijk meekreeg en die in de loop van de jaren een biezonder knappe naam en faam verkreeg. Niet alleen door de voortreffelijke prestaties maar ook door het enorm groot aantal trouwe supporters.
We herinneren ons nog levendig hoe door zijn toedoen enkele onvergetelijke momenten tot stand kwamen. Zo was er de nooit geziene volkstoeloop van één van de allereerste dameswedstrijden die er in de omgeving plaats vonden. Verder werd de nieuwe club door hem onmiddellijk in competitie gebracht met de nodige successen die de club hierbij hebben gebracht.
In de eerste periode stond hij zelf op het terrein maar het was toch vooral naast het veld dat hij zijn sporen verdiende. In de loop van de jaren nam hij functies op zich als clubsecretaris en nadien als voorzitter.
Dat niet alles over rozen verliep maakte hij en Hoekske Sport mee toen één van de B-ers een gecompliceerde beenbreuk opliep. Gezien in de beginperiode nog niet alles opperbest werd geregeld qua verzekeringen, aarzelde Julien geen moment en onder zijn toedoen werden acties ingericht om het ongelukkige slachtoffer geldelijk te steunen en een hart onder de riem te steken. Betrokken speler bleef hierdoor tot aan zijn verhuis een voornaam supporter van groen-wit met als logisch gevolg dat zijn beide zonen eveneens aansloten.
Tot op het laatste moment van zijn leven bleef Julien groen-wit supporter in hart en nieren en altijd konden wij hem in de thuismatchen terug vinden vlak achter zijn eigen tuin. Hij zou zich trouwens nog lang nuttig maken met het doorbellen van de uitslagen van onze teams.
Heel stevig dank Julien voor al hetgeen je voor Hoekske Sport hebt verwezenlijkt en wees er van overtuigd dat we dit nooit zullen vergeten.
En om dit niet zo fleurige verslag af te sluiten dienen we spijtig genoeg melding te maken van het overlijden van dochter Peggy. Slechts enkele weken na de dood van haar vader werd een hartbreuk haar fataal en niet te ontkennen dat het voor moeder Maria (vrouw van Julien) opnieuw een harde slag betekent.
Al wat naam en faam heeft bij groen-wit leeft mee met Maria en de verdere familie. Het lot slaat soms hard en onverbiddelijk toe, zoals dit nu voor Maria het geval was.

OP de foto : het gevolg van de weersomstandigheden op het terrein.