Sombere groen-witte tijden

Sombere groen-witte tijden

Na het overlijden van de moeder van Thomas, dienen we opnieuw treurige tijdingen te melden. Op 10 november overleed, na een lange periode van ziekte, Oscar Nijs. Oscar was de vader van Brasil, één van de spilfiguren van onze hoofdtenoren, die intussen al vele jaren mag bogen op een trouwe dienst bij Hoekske Sport.

Wat vermoedelijk niemand (nog) weet is dat Oscar ooit zelf de groen-witte kleuren verdedigde. In het allerprilste begin van de club zagen we hem meerdere malen bezig en ontpopte hij zich als een betrouwbare (rechter)verdediger.

Sinds vele jaren en zeker na de aansluiting van Brasil was hij steeds aanwezig tijdens de wedstrijden en hij kende dan ook overtalrijke momenten van voetbalpassie vooral bij de vele successen die groen-wit wist te verzamelen.

Jammerlijk genoeg was hij om medische redenen niet meer in staat om de wedstrijden in persoon te kunnen beleven. Enkele jaren geleden kreeg hij het zware verdict te horen dat hij aan een ongeneeslijke ziekte leed en langzaam maar zeker zorgde de aftakeling er voor dat we hem niet meer aan het terrein konden terugzien. Voor altijd trouwens.

Nog meer slecht nieuws trouwens, wanneer we het overlijden vernamen van Chris Claes (+ 5/11/2020). Chris was de vrouw van Jean Hooyberghs. Jean was vanaf de eerste momenten betrokken bij het groen-witte gebeuren en bleef dit vele jaren op het veld zelf volhouden.

Na zijn actieve periode bleef hij Hoekske Sport trouw en steunde de club met veel enthousiasme in onze kantine. Iets wat hij als geen ander met veel liefde en kunde deed, ook al omdat hij stamde uit een familie die het uitbaten van herbergen volledig onder de knie had (café Welkom).

Helaas ook voor Jean kwam het slechte nieuws dat hij te maken kreeg met een zware ziekte en vanaf toen tot aan zijn overlijden zagen we hem jammer genoeg niet meer terug.

Al wie groen-wit lief heeft biedt langs deze weg de gemeende gevoelens van innig medeleven aan, aan de families Nijs (inzonderheid aan Brasil) en aan de familie Hooyberghs.

Het leven gaat voort maar veel schittering is er spijtig genoeg niet te zien aan de groen-witte hemel.

Nog steeds is er dat ongemeen vreselijke onding dat zowat de ganse wereld in de ban houdt.

Hoewel … Sinds enkele dagen is er opnieuw een sprankeltje hoop dat de horizon doet oplichten.

Maar ondanks dit gegeven is er nog veel moed en doorzetting nodig om van een echte opflakkering te kunnen gewagen.

Heeft het duivelse virus er voor gezorgd dat zelfs de competitie 19-20 niet volledig kon worden afgewerkt, het seizoen, dat in normale omstandigheden reeds volop aan gang had moeten zijn, zal ook al een “geamputeerd” verloop kennen. Zoveel staat nu al vast.

Het wordt voor onze bestuursmensen opnieuw een zware klus om onze Arbeidersvoetbal door dit diep dal te loodsen.

Of ze hier - en hoe - zullen in slagen kunnen we niet voorspellen en evenmin wanneer we er opnieuw aan kunnen beginnen.

We kunnen alleen maar hopen dat de voetbalgoden ons volop zullen steunen en er voor zorgen dat alles (en zo spoedig mogelijk) in orde komt.

Intussen brengen we de tijd door met het doorbladeren van onze archieven.

Mogelijk brengen we later enkele stukjes uit de clubbladen van toen. Wat we ook nog meegeven zijn de artikels die we einde jaren 70 van de vorige eeuw in het (semi)nationaal krantje van de bond verzorgden.

Omstreeks voornoemde periode werd onze arbeidersvoetbalbond uitgenodigd om in het kader van een vriendschapsverdrag, een ploeg te willen laten deelnemen aan een tornooi

in Israël.

Het bestuur van destijds ging hier op in en selecteerde een elftal dat bestond uit spelers van diverse clubs. Gezien de victories en de sterkte van het groen-wit van destijds kon het bestuur er niet onderuit : er moest een deelname zijn van een groen-witte aangeslotene. Het oog viel op “Staf Mertens”, kapitein-verdediger van HS en ook op Joris Caers, destijds de spelmaker van Verbroedering Millegem.

Joris is de vader van Bart.

Later hebben wij met trots vernomen dat beide sportmensen zich schitterend van hun voetbaltaken hebben gekweten en dat de keuze voor beiden, de juiste was geweest.


Op de foto : Joris Caers (links) , Staf Mertens (rechts)

Merk ook onder de foto’s de stand (competitie 1979). Na 5 matchen prijkte onze club op plaats 2, weliswaar met 1 wedstrijd minder. HS zou datzelfde jaar voor de eerste maal primus worden in de hoogste reeks.